De Hop trommelde alweer voorname gasten op voor de live–editie vrijdag in Minus One. Wij belden even met Gilles Peterson en zowaar, de man slingert kwistig met quotes zoals listening to bad music is good, because it makes you realise how good, good music is.

Gilles Peterson (43) is de stichter en bezieler van labels als Acid Jazz, Talkin’ Loud en sinds kort Brownswood. Ook op de radio slaat de Brit met Zwitsers en Frans bloed geen mal figuur. Zijn wekelijkse show Worldwide kan je elke zondag beluisteren op StuBru en wordt voorts ook op zenders in veertien andere landen - waaronder de USA, Japan en Nieuw Zeeland - uitgezonden. In eigen land draait hij al tien jaar op BBC Radio 1. Vrijdag zakt de man af naar Gent waar hij de avond opluistert voor liefhebbers van hiphop, dub, dubstep, reggae, jazz en nu-jazz, soul en neo soul, r&b, drum 'n bass, house, broken beat en jazzfunk.

Wat denk je dan, Gilles. ‘Yes! Vrijdag draai ik in Gent.’ Of ben je toch liever met het label of de radioshows bezig?
Gilles Peterson: ‘Ik hou er nog steeds van hoor. Tegenwoordig draai ik nog een of twee keer per week en dat vind ik goed. Ik heb tijden gehad waarin ik vier of vijf avonden per week in een club stond. Dat wordt op de duur teveel, zeker in Europa omdat alles hier zo laat begint. Ik heb een gezin en kinderen, weet je. Ik kan niet meer de hele tijd draaien tot vijf uur ’s ochtends. Radio maken is geweldig want dat kan je als het ware blijven doen. Ik ontmoet ook ontzettend veel grote muzikanten en producers, zowel de nieuwe generatie als mensen uit de old school. Bovendien heb je op de radio de vrijheid om dieper te gaan waardoor ik voortdurend nieuwe muziek ontdek.’

Je moet al wat geluisterd hebben in je leven. Weet je nog wat de eerste muziek was die je ooit hoorde?
‘Die kwam uit de slaapkamer van mijn oudere broer. Hij was fan van de eerste lichting experimentele rock zoals Black Sabbath, Deep Purple en Pink Floyd. Toch werd ik iets later zelf eerder een souljongen, terwijl heel wat van de kinderen op mijn school naar heavy metal en punk luisterden. Samen met twee anderen - een indiër en een zwarte jongen – waren we de enigen in de klas die into black music waren. De andere klasgenoten dachten automatisch dat we gay waren omdat we ook disco apprecieerden. Mijn eerste muzikale ervaring bestond dus in feite uit in de problemen geraken.’ (lacht)

Hoe kwam je dan uiteindelijk bij de BBC terecht?
‘Ik had al een lange weg afgelegd voor ik daar begon. Ik startte op piraatzenders en zo werkte ik langzaam maar zeker voor heel wat radiostations hier in de UK. Ik stak een eigen show in elkaar die ik naar landen overal ter wereld syndiceerde. Worldwide speelt bijvoorbeeld ook bij jullie op Studio Brussel. En zo kreeg ik op een dag, ongeveer tien jaar geleden, een telefoontje van BBC Radio 1 met de vraag om mee te werken. Heel leuk.’

Was muziek een roeping, of heb je het zo uitgedokterd?
‘Een roeping. Ik had niet echt zo’n indrukwekkende muzikale achtergrond, zeker niet op het gebied van black music. Ik ben een echte Europeaan met een vader uit Zwitserland en een moeder uit Frankrijk. Ik woon toevallig in Engeland omdat mijn vader hier voor een Zwitsers bedrijf werkte. Intussen is mijn familie teruggekeerd naar Zwitserland. Mijn broers en zussen leven in Lausanne. Normaal zou ik ook terugkeren maar op mijn zestiende had ik mijn draaitafels al en begon ik ook te werken. Ik deed het niet echt schitterend op school dus ik overleefde als dj en dat doe ik nog steeds. Ik vind het zelfs nu nog altijd heel vreemd maar zo is het nu eenmaal gelopen.’

Maar je bent intussen wel dé referentie op het gebied van urban en black music? Brengt dat veel verantwoordelijkheid met zich mee?
‘Niet echt. Ik voel me gewoon gelukkig omdat ik in deze industrie kan overleven. De erkenning doet me wel enorm veel deugd. Neem nu Amy Winehouse, ik draaide haar muziek al toen ze haar eerste demo opstuurde. Ik weet dat ze momenteel gezondheidsproblemen heeft, maar het is voor mij opwindend om te zien dat ze nu een superster is die Grammy Awards in de wacht sleept. Ik vind de hele reis die sommige muzikanten maken en hun groeiproces heel mooi om te zien en volgen. Het belangrijkste voor mij is om geïnteresseerd te blijven in de nieuwe mensen die eraan komen, maar tegelijkertijd ook de oudere mensen niet te vergeten die ik ergens wel geholpen heb om door te breken.’

Hoeveel cd’s en platen krijg je zoal toegestuurd?
‘Ik krijg heel wat stuff. Ik denk toch ongeveer honderd platen en cd’s per week. Vroeger probeerde ik een groot deel te beluisteren, maar nu heb ik een producer voor de radioshow en zij filtert heel wat voor me. Een vriend van me bij Brownswood beluistert ook heel veel. Ik heb dus wel een soort van filtersysteem. Om heel eerlijk te zijn, ik heb zelf nog heel wat te beluisteren. Ik vertrouw mensen niet echt.’ (lacht)

Dat brengt het aantal uren dat je dagelijks muziek beluistert op…?
‘Goh, ik weet het niet. Er zijn zelfs dagen dat ik totaal niet naar muziek luister. Het hangt er een beetje van af hoe ik me voel. The key thing is not to push it. Je mag het niet forceren. Op andere momenten moet je dan weer luisteren, zowel naar slechte als goede dingen. In a way listening to bad music is good, because it makes you realise how good, good music is.

Dus Gilles Peterson houdt ook van absolute stilte?
‘Ja, echt waar. Ik heb een huis waar ik al mijn platen bewaar. Maar in het huis waar ik met mijn gezin woon, staat enkel een heel kleine hifi-speler. Ik luister echt heel zelden naar muziek als ik thuis ben. Misschien een beetje, als ik aan het koken ben of zo. Ik luister voornamelijk naar muziek in de auto of in mijn werkplaats.’

Ga je nog steeds heel vaak zelf op zoek naar platen?
‘Als ik de mogelijkheid heb, dan zeker. Het is nog steeds een van de dingen die ik het liefst doe. Mijn vrouw gaat graag naar de Spar, ik hou ervan om in dusty record shops te zitten. Als ik op reis ben probeer ik er altijd wel tussenuit te glippen en een plaats te vinden waar ze platen hebben. Dat wordt enerzijds moeilijker de dag van vandaag. Maar aan de andere kant heb je meer en meer mensen die hun platen verkopen, dus er zijn meer platen beschikbaar voor minder geld. De markt gaat een beetje ten onder, maar ik doe het nog graag….’

Wat denk je over de huidige situatie waarin de muziekindustrie zich bevindt?
‘Als radiomaker en dj vind ik het een heel interessante tijd. Er wordt momenteel heel wat goede muziek gemaakt waar ik erg van hou. Maar als ik als labelbaas van Brownswood spreek, dan zijn het heel wat moeilijkere tijden dan toen ik vijftien jaar geleden Talkin’ Loud runde. De markt krimpt, de verkoop daalt en er verdwijnen veel platenwinkels. Je moet echt heel hard werken en nieuwe manieren zoeken om break even te draaien. Maar ook dan zijn het ergens wel weer goede tijden. A lot of cowboys have left the party. Het is opnieuw meer real momenteel. Er is minder controle van platenmaatschappijen op artiesten dus er wordt meer geëxperimenteerd. Dat vind ik een goede zaak.’

Gaat de muziekindustrie zichzelf uit het financiële slop trekken?
‘Dat weet ik niet. De muziekindustrie moet alleszins zichzelf opnieuw opbouwen en een nieuw model uitvinden. Vroeger kon je nog gewoon een label zijn. Wie vandaag een platenlabel runt, moet alle aspecten van de muziekindustrie kennen en aan alle elementen tegelijk kunnen werken. Je moet ervoor zorgen dat de publishing goed zit en dat het boekingsagentschap werkt. Je moet een goede manager kunnen zijn. Een label dat overleeft van de verkoop alleen? Die dagen zijn voorbij.’

Welke muzikale nieuwigheden en trends zie je momenteel?
‘Hier in de UK heb je een nieuwe lichting rock die tamelijk experimenteel is. Die vind ik heel interessant. Groepen zoals Chrome Hoof maken echt vernieuwende en experimentele rock. In de dancewereld heb je nu uiteraard dubstep, een heel interessante beweging met geweldige producers zoals Code 9, Benga en Skream. Die scène zorgt toch weer voor heel wat opwinding bij mij. Maar in Europa – Parijs, Berlijn, België - komt sowieso heel veel interessante dancestuff uit. Amerika gaat dan weer door een funny fase momenteel, vooral dan wat black music betreft. Al ga ik nog wel uit mijn dak als ik pakweg de nieuwe Erykah Badu hoor die geproduceerd is door jongens zoals Madlib, 9th wonder en Sa-Ra. Het klinkt ietwat underground, een beetje zoals Common ten tijde van Electric Circus, maar daar hou ik net heel veel van. Ergens herdefinieert die muziek zichzelf. In Japan komt heel veel interessante jazzmuziek uit momenteel. Er gebeurt altijd ergens wel iets.’

De Hop Live met Gilles Peterson, Cleo (live), Rocketsoul en Lefto, vrijdag 14 maart - 21 uur, 16 euro, Minus One, Opgeëistenlaan 455, Gent - Tickets

gillespetersonworldwide.com
De Hop
MySpace Cleo
Rocketsoul

Wij hebben alweer vijf tickets klaarliggen voor De Hop Live, dus snel een mailtje naar info@kicksnare.be met als onderwerp De Hop - Gilles Peterson als je kans wil maken.