We schrijven een doordeweekse avond in Brussel, december ‘07. Dictafoon, check. Bier, check. Wiet, check. Rond de gesprekstafel zitten LuiGi, Eric P en Pat Gonzales van het beatcollectief Infinitskills, nog nagenietend van hun zopas verschenen Nine. Jongens van weinig woorden, eerder van veel beats. Werken om te leven en leven voor hun hobby, zo je wil. De 25 presale-stuks van hun Nine gingen vlot tijdens de platenverkoop van KickSnare in het ICC. Intussen is hun tweede release op vijftig exemplaren na uitverkocht.
Dit Brusselse producertrio kwam je misschien al ter ore dankzij een eerste beatalbum NonStopBeatBuilders vol. 1 of via MySpace waarop ze regelmatig laten horen waartoe ze in staat zijn met de sampler, al dan niet in combinatie met live-instrumenten. Ze zijn ook medebezielers van de Laid Back-radioshow en website. Als opvolger zou je dan al snel volume 2 verwachten. Maar de tijd en moeite die de nonstopbeatbuilders in hun volgende project staken, diende de Belgische tricolore. Op de sleeve van Nine lees je naast hun namen ook die van andere Belgische beatmakers als Lefto, Dyno, Ame, Versatell, Mr. Critical en Flo. Genereus, als je weet dat de drie samen met gemak zelf een album hadden kunnen vullen.
Van zoveel goedheid gaan wij dus duizelen. En dat deden we nog meer, nadat we een ruwe selectie beats in de handen kregen tijdens ons bezoek aan de homestudio van LuiGi. En dat terwijl we enkel verhaal kwamen halen. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, beats doen dat soms ook… ‘Je moet Nine zien als een visitekaartje’, zegt LuiGi, de enige Nederlandstalige in het gezelschap. Beats kennen dus ook geen taalgrenzen. ‘Voila, België staat er ook nog. We konden egoïstisch zijn maar er lopen hier nog andere mensen rond die low budget werken en talent hebben op Europees niveau. Op Nine staat zelfs niet iedereen. Er zijn hier nog zo veel mensen heel goed bezig.’
Voor de jongens van Infinitskills zelf gaat deze uitspraak alvast op. Wij waren er immers bij toen Baloji lof sprak over het uitstekende productiewerk dat LuiGi leverde voor diens prestigieuze Hotel Impala. Zo drapeerde hij de drums in tracks als Congo en Repris De Justesse en produceerde hij niet toevallig enkele van de sterkhouders zoalsOstende Transit, Septembre, Un dernier pour la route en de BXL-beat in Liège, Bruxelles, Gand. Ook underground mc’s zoals Tar One van Dope Squad en de Beat Drunx deden een beroep op Infinitskills. Via de MySpace van Rub kan je The Specialist beluisteren, een productie van Pat en voorts verzorgden ze twee beats op Milk, Chicken and Chop Suey van Dyno en Rub. Eric P bracht in 2001 ook nog Home Project uit op vinyl – een collectie homecooked instrumentals, beats van Pat Gonzalez en pianoriedels van LuiGi - en maakte een mixtape met G-Cut, de dj van het indertijd bekende Brussels collectief Big Shot. ‘Uiteindelijk deden we zoveel nog niet’, besluit LuiGi. ‘Nonstopbeatbuilding oke, maar dan na de uren, het blijft een tijdverdrijf. Het komt gewoon met de flow. Soms maken we niks gedurende dagen of weken... ’
‘We doen dit echt alleen voor de fun’, valt Eric even later in. ‘Niets van deze releases heeft ons ooit ook maar iets opgebracht. We hadden zelfs onze investering niet terug. Voor mijn eerste LP stond ik er alleen voor en ging ik met een aantal platen onder mijn arm naar Parijs om ze daar te verkopen. Niet zo evident. Nu hebben we Citywurl als label, en Rush Hour kunnen uphooken als distributeur, wat tegenwoordig cruciaal is. We zitten in Europa, de VS en Japan en staan op de belangrijkste online stores. Ik vraag me nog steeds af waarom ik mijn eerste releases gedaan heb zonder distributiedeal.’
Live in de home studio
De ware actie geschiedt echter onder meer in de muziekkamer van LuiGi waarin we ons bevinden. Hij ontmoette Eric en Pat jaren geleden via een gemeenschappelijke vriend. ‘Pat en ik kenden elkaar al’ zegt Eric die in ’97 zijn eerste beats begon te maken. Het drietal besloot rond de jongste eeuwwisseling om voortaan onder de naam Infinitskills te opereren. ‘Gewoon om shit te kunnen uitbrengen’, klinkt het. ‘We kozen die naam naar een nummer van Gang Starr, Above The Clouds. We zaten toevallig naar die plaat te luisteren en vonden dat het goed klonk. Nu klinkt het misschien een beetje arrogant en we ondervinden dat veel mensen denken dat we het fout schrijven omdat we de letter e weglaten. Maar voila…’. Infinitskills was geboren, vergeet de letter e.
De drie bleken algauw op dezelde golflengte te zitten. Eric: ‘LuiGi en ik speelden verschillende instrumenten voor we beats maakten of met hiphop bezig waren. Ik speelde gitaar en luisterde naar blues- en later funkplaten. Vaak platen waarvan Pat en ik niet wisten dat ze gesampled werden door hiphopproducers. Maar zo leerden we dan toch hiphop kennen. Eerst passief, als luisteraar, en van zodra ik wat geld opzij had, schafte ik me een computer aan en probeerde ik beats te maken.’ Ook LuiGi tuimelde de muziekwereld in als muzikant, als drummer dan, en ging van punk- hardcorebands tot een funkhiphop-formatie ,alvorens hij begon te producen. ‘ De muzikale microbe zit er sowieso al sinds mijn geboorte ingebakken, langs mijn vaders kant. Die zelf nog altijd dagelijks muziek maakt trouwens’
Dit noopt ons tot een vraag over een eventuele live performance. ‘We willen sowieso live iets doen met de MPC’, zegt LuiGi. (Tijdens de afgelopen editie van Belgikolor is dit intussen gebeurd, nvdr) ‘Al zou ik ooit graag eens iets doen met live drums en eventueel ook muzikanten. Het is misschien niets nieuws onder de zon, maar als je kan afwisselen tussen de MPC en live drums, dan kan je knallen. Het belangrijkste is om een set in elkaar te steken, eventueel met een mc of zangeres erbij. Maar dat is niet gemakkelijk en vraagt gewoon veel tijd.’ Toch gebeurt het heel af en toe dat de drie samen nog iets spelen. ‘Dat zou ik graag nog doen’, zegt Eric. ‘Samen spelen en het daarna samplen en een beat uit maken. Het is gewoon moeilijk te managen. Dat is meteen ook het grote voordeel van bedroomproducers en homestudios, je hebt geen band nodig.’
Daar ligt ook de grote liefde van Infinitskills. ‘We maken in 95 procent van de gevallen onze beats autonoom’, vult LuiGi aan. ‘Al gebeurt het ook dat bijvoorbeeld Pat langskomt en ik een bassline leg. Of we beginnen samen iets. Iemand begint met een klein sampletje en hup, we zijn vertrokken.’ Zo heeft elk zijn sterke kanten, al kan LuiGi niet zuiver verklaren waarom zijn drums telkens zo knallen. ‘Misschien omdat ik een drummer ben. Ik weet goed hoe een bepaald ritme in elkaar zit. Ik weet naar welke sounds ik moet zoeken en dat het zo, en niet anders, het beste klinkt. Maar de drumbeat moet gewoon blazen, altijd... Ik vind het belangrijk dat er live instrumenten in mijn beats aanwezig zijn. Ik vind de combinatie van samplen en uw eigen ding doen de shit. Al blijft sample based werken essentieel natuurlijk. De drums moet je gewoon samplen en beetje bij beetje opbouwen, en liefst op 16 pads dan!’
‘De truck is om de quantize af te zetten en gewoon op het gevoel in te tikken. Fuck de swing-funtie op de MPC’, zegt Eric P die zelf met de MPC 2000xl en de s950 werkt. Hij heeft het dan weer wat vaker van de geniale ingevingen op momenten die hij het minst verwacht. ‘Ik hou van de 5 minute-beats, dat zijn mijn beste. Het gebeurt vaak dat ik echt geen tijd heb en aan het rushen ben, maar toch een klein sampletje neem om gewoon een beetje te spelen. Als ik later dan terugkom heb ik vaak iets van … wow. Het klinkt soms beter dan die beat waar je dagen aan zit te sleutelen. Het hangt er een beetje vanaf natuurlijk. Maar de basis van mijn beats heb ik vaak in vijf minuten. De structuren en afwerking nemen dan wel langer in beslag. Je mag de dingen niet forceren. Als je een beat probeert te maken omdat het moet, dan werkt het niet. Je moet die shit voelen. Ik moet die shit voelen.’
Ain't no need to worry 'bout...
Over de toekomstplannen zijn de drie een beetje vaag, al kunnen we in de nabije toekomst zeker nieuwe stuff verwachten. ‘We hopen dat we nu onze kosten een beetje kunnen dekken’, zegt LuiGi. ‘Onze volgende release komt waarschijnlijk weer uit op vinyl.’ Eric P steekt zijn wens om iets te doen met een wereldvermaarde mc niet onder stoelen of banken. ‘We hebben alleen het geld nodig. Oddisee en Kev Brown vertelden ons dat ze een track willen maken voor ongeveer 250 euro. Dat is niet zoveel. Maar als je enkel betaalt om de track te maken en je kan het niet releasen, dan is het dat niet waard om te doen. Iemand zoals Insight vraagt 900 euro om een track te maken. Dat zou ik voor Nas geven of zo. Maar voor Insight? Ook al vind ik hem wel cool.’
Ook lokaal talent moet gepusht worden, dat bleek al met Nine. Al kaarten de heren een essentieel distributieprobleem aan. Rush Hour wil immers klinkende namen. Maar toch dragen ze met de radio, Laid Back en de website een steentje bij. ‘Echt. Als ik meer geld zou hebben, dan maakte ik een Nine-album met Europese beatmakers. Er is zoveel talent’, laat Eric zich ontvallen. ‘Maar zelf zijn we niet bezig met geld vragen voor beats. De mensen vragen ons zelfs niet als we geen geld voor onze muziek vragen. Dus als iemand een voorstel doet en we voelen het...’
Infinitskills - zaterdag 19 juli - Dour Festival
MySpace Infinitskills
citywurl.com
Nine via Rush Hour
Nine via iTunes
