Zo'n tien jaar geleden speelde hij hier in tal van groepjes. ‘We traden veel op en vooral de festivals vond ik te gek’, blikt hij even terug. ‘Ik zat in een tienkoppige band, dus financieel leverde dat niet zo erg veel op. Ook de samenwerking met de negen andere bandleden zorgde nu en dan wel eens voor problemen.’ Het reizen in brakke busjes, de vieze Chinese maaltijden en erbarmelijke sound tijdens optredens zouden eveneens hun tol eisen: Nicolay gaf het groepsleven op, zocht een baan en ging zelf muziek maken. Gitaar, drums, bassgitaar en keyboards waren slechts enkele van de instrumenten die hij beheerste, vaardigheden die hem ook later nog ten goede kwamen . ‘Viool bijvoorbeeld bespeel ik niet’, moet hij toegeven. ‘Voor het volgende album heeft Marc Mac van 4hero de string-arrangementen gedaan.’
De bal ging pas echt aan het rollen toen Nicolay met rapper Phonte Coleman (voorman van superformatie Little Brother) via internet ging samenwerken. Onder de noemer Foreign Exchange boksten de twee Connected in elkaar, een album dat menigeen nog steeds als een ware klassieker bestempelt. ‘Er was aanvankelijk helemaal geen sprake van een full album. Nadat we uiteindelijk toch een dertiental tracks hadden verzameld, gingen we op zoek naar een label en dat bleek niet zo evident te zijn. Zo stuitten we op het gerenommeerde Britse BBE waardoor de plaat wereldwijd zo’n 50.000 keer verkocht is.’ De relatie met BBE vlotte echter niet en hun verdeler ging failliet. Dit bemoeilijkte de situatie en zorgde ervoor dat de soloplaat van Nicolay nooit het volle licht te zien kreeg.
Toekomstmuziek
Het zelfgefundeerde Nicolay Music label is intussen een wapenfeit en het pas verschenen Time:Line, het album met rapper Kay, is de eerste officiële release. ‘Beschouw het als de missing link tussen Connected en de nieuwe Foreign Exchange’, zegt Nicolay hierover. ‘Aanvankelijk dacht ik gewoon zelf enkele cd’tjes te persen. Maar het liep uit de hand want Nicolay Music is nu een waar label.’ De single Tight Eyes - met Madlib’s broertje Oh No - kon je gratis downloaden en werd wereldwijd heel goed ontvangen.
Net als de vorige releases van Nicolay , telt het kersverse Time:Line ook nu weer heel wat gastbijdragen; ondermeer Chip Fu van Fu-Schnickens, Stokley Williams van Mint Condition en Strange Fruit Project dragen hun muzikaal steentje bij. ‘Ik heb toegang tot meer financiën en verscheidene andere mogelijkheden, waardoor productiegewijs de sound meer uitgekiend klinkt’. Het ontwerp werd verzorgd door de grafische designer die ook verantwoordelijk is voor de hoes van het Connected.
Nicolay is nog steeds op zoek naar een eigen, unieke sound en de nieuwe Foreign Exchange-plaat zal daarvan het tastbare bewijs worden. En zo te horen lijkt het alvast geenszins de bedoeling een vervolg van zijn voorganger te worden. Zo zal het hele album quasi geen raps bevatten en klinkt de muziek meer gecompliceerd en divers. Phonte, Darien Brockington en Yahzarah (wiens artiestennaam werd omgedoopt tot Purple Saint-James) zullen weer van de partij zijn en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Voorts volgt er nog een compilatie van nummers die door de jaren heen slechts kleinschalig uitgebracht zijn.
Productiegewijs
Nicolay spitste zich het voorbije jaar vooral toe op het aanleren van nieuwe productietechnieken, toch staat hij erop dat een dure uitrusting uiteindelijk niet zozeer een meerwaarde hoeft te zijn. Dit gegeven beschouwt de Utrechtenaar als zijn trick of the trade. ‘Ik werk gewoon met een standaard Pro Tools set-up. Het komt erop neer dat je als producer een gepast medium moet gaan zoeken. Urenlang aan eenzelfde mix prutsen vind ik dan ook weer nutteloos, je moet de muziek uiteindelijk durven los te laten.’
‘Ik ben steeds op zoek naar een soort emotionele ondertoon, ik heb niet echt een boodschap aan een harde, kale beat. Ik zal er dan eerder een onderliggende, subtiele melodie aan toevoegen, de muziek moet op zichzelf kunnen staan.’ Het feit dat er nooit een overheersende commerciële gedachtegang achter de projecten zat, laat meer ruimte voor creativiteit. ‘We hebben steeds uitsluitend op gevoel kunnen werken, het hoefde dus niet zozeer op te brengen. Dit is ook altijd een belangrijke keuze geweest.’
The American Dream
Nicolay’s werkwijze is nog steeds dezelfde. Wanneer hij met vocalisten samenwerkt, worden vocalen en beats gewoon via internet uitgewisseld, ook al is de Nederlander uitgeweken. ‘Ik woon momenteel in Wilmington, North Carolina. Niet zo heel ver van Phonte maar het blijft nog zo’n vier uur rijden. Alles is ook daar gewoon meer uitgespreid.’ Nicolay verhuisde onder andere omdat hij zo meer mogelijkheden met zijn muziek kon creëren. De eerder verschenen releases verkochten het best in de States en hij was er al een tijdje op tour. Verhuizen was dus helemaal niet zo’n gek idee. Ook al diende hij zich door de hele administratieve rompslomp te worstelen om een artiestenvisum te verkrijgen, Amerika is geenszins een land waar hij zou willen blijven. ‘Ik verblijf in het Zuiden, het republikeinse stuk, waar vroeger katoenplantages waren en slavenhandel schering en inslag was. Issues zoals abortus en homohuwelijken zijn zaken die ons Europeanen vanzelfsprekend lijken, maar telkens als zo’n onderwerp wordt aangesneden en ik mijn mening zeg, veroorzaak ik heel wat ophef’. Nicolay verkoos steevast een woonplaats in de kleinere steden boven de oppervlakkigheid van grootsteden zoals New York.
Optreden in Amerika was altijd al zijn droom en toen die uitkwam, ging er een hele wereld voor hem open. Het maakt gelijk ook van Nicolay – terecht - een soort boegbeeld voor de doorsnee Europese bedroom producer.
Slechts weinigen deden het hem na. Volgens hem omdat veel inheemse artiesten er verkeerde verwachtingen op nahouden, vooral dan wat het verkopen van beats betreft. ‘Er was voor ons nooit een duidelijk toekomstbeeld van wat we zouden gaan doen. Als je de opbrengst van de platenverkoop niet meerekent, is er tussen mij en Phonte nog steeds geen dollar uitgewisseld. Ik verkoop wel eens beats, maar het behoort niet tot mijn prioriteiten.’
Nicolay werkt veelal op vertrouwensbasis samen met gekende artiesten wiens muziek hijzelf ook wel degelijk goed vindt. ‘Zoniet vraag ik voor een remix bijvoorbeeld een beginprijs van 1500 dollar, en dan zien we wel. Dat is ook helemaal geen grote som als je bedenkt hoeveel tijd en werk een volledig afgewerkt product vraagt. Men moet een soort palmares opstellen. Ik ken de man die verantwoordelijk is voor de productie van het nummer Deja Vu van Beyoncé, die gozer heeft daar nooit wat voor gekregen.’
Geïnteresseerd in muziek die anders klinkt dan de norm, staat Nicolay niet per se te springen om samen te werken met bepaalde figuren binnen de hiphopwereld. ‘Ik was altijd al fan van Common. Zijn laatste plaat deed mij echter niets. Radiohead daarentegen lijkt me leuk om iets mee te doen.’ The Proov, Pete Philly en Extince zijn enkele van zijn favoriete Nederlandse artiesten, maar daar blijft het ook bij.
In het moederland was de respons op de muziek van Nicolay geheel anders dan in de Verenigde Staten. ‘Mensen houden natuurlijk van exotische dingen, en het was pas toen de mensen hier merkten dat mijn muziek zo goed werd ontvangen in het buitenland, dat ze nog maar eens gingen luisteren. Ik heb ook altijd meer aandacht uit België en Duitsland genoten.’ Time:Line brengt daar wat ons betreft alvast geen verandering in.
nicolaymusic.com
